‘एचआइभी सङ्क्रमितले स्वस्थ बच्चा जन्माउन सक्छन्’

चितवन  : एचआइभी सङ्क्रमितले पनि स्वस्थ बच्चा जन्माउन सक्छन् भन्ने उदाहरण चितवनका तीन जोडीले दिएका छन् । सङ्क्रमित ती जोडीले जन्माएको बच्चामा भने सङ्क्रमण छैन । अन्य स्वस्थ बच्चासरह उनीहरूले बच्चा जन्माएको भन्दै हौसलास्वरुप आज चितवनमा उनीहरूलाई सम्मान गरिएको छ ।

जिल्ला एड्स समन्वय समिति चितवनले आज आयोजना गरेको कार्यक्रममा भएको सम्मानपछि सङ्क्रमित जोडीमध्येका एक सुजन थापाले आफूले समाजका लागि एउटा उदाहरण र सन्देश पेस गरेको बताउनुभयो ।

“सङ्क्रमितले पनि स्वस्थ बच्चा जन्माउन सक्छन् भन्ने उदाहरण हामीहरूको हो”– उहाँले भन्नुभयो–“अन्य सङ्क्रमितका लागि पनि यो प्रेरणाको स्रोत हुनसक्छ ।” यस्तै  सङ्क्रमितमध्येका अर्का एक धिरेन्द्र अधिकारी दम्पतीको पनि एउटा छोरी जन्मिएको छ । उहाँहरूको छोरीमा पनि एचआइभी सङ्क्रमण नभएको थाइल्यान्डको डिएनए परीक्षणले देखाएको उहाँले बताउनुभयो ।

विगत लामो समयदेखिको समाजको दृष्टिकोणमा अझै पनि परिवर्तन हुन बाँकी भइरहेको बेला आफूहरूको यो प्रयासले सङ्क्रमितलाई हौसला मिलेको उहाँले बताउनुभयो । समाजमा अझै पनि एचआइभी सङ्क्रमितलाई हेय र भेदभावको दृष्टिकोणले हेर्ने गरेको जिल एड्स समन्वय समिति चितवनले जनाएको छ ।


आजै जिल्ला एड्स समन्वय समिति चितवनले आफ्नो वार्षिक समीक्षा गोष्ठीसमेत सम्पन्न गरेको छ । कार्यक्रममा समितिका कार्यक्रम संयोजक रामहरि न्यौपानेले सामाजिक दृष्टिकोण परिवर्तन आवश्यक रहेको बताउनुभयो ।

साथै उहाँले हेय र भेदभावरहित समाज निर्माणका लागि सबैको उत्तिकै भूमिका हुने बताउनुभयो । समितिले भेदभावरहित समाज निर्माण गर्ने तयारीस्वरुप व्यवहार परिवर्तनसम्बन्धी कार्यक्रममार्फत १० हजार ५५ जनालाई प्रशिक्षित गरेको बताएको छ ।

त्यस्तै हेय र भेदभाव न्यूनीकरणसम्बन्धी कार्यक्रममार्फत ८१६ जनालाई तालिम दिएको समितिका कार्यक्रम संयोजक रामहरि न्यौपानेले बताउनुभयो । चितवनमा ९०५ जना एचआइभी सङ्क्रमित रहको तथ्याङ्क छ । अहिले तीमध्ये ४२२ जनाले नियमित औषधि सेवन गरिरहेको समितिले जनाएको छ । नेपालमा ५० हजार २८८ जना एचआइभी सङ्क्रमित रहेको अनुमान गरिएको छ । रासस
-२२ असोज

more

HIV/AIDS in Nepal

The infection rate of HIV/AIDS in Nepal among the adult population is estimated to be below the 1 percent threshold which is considered "generalized and severe". However, the prevalence rate masks a concentrated epidemic among at-risk populations such as female sex workers (FSWs), injecting drug users (IDUs), men who have sex with men (MSM), and migrants.

 Cultural factors have also been shown to play a significant role in the spread of HIV and AIDS in Nepal.[1] Since Nepal's first cases of HIV/AIDS were reported in 1988, the disease has primarily been transmitted by injecting drug use and unprotected sex. Available data indicate that there was a sharp increase in the number of new infections starting in 1996, coinciding with the outbreak of civil unrest. However, the incidence appears to be leveling off with recent evidence of reduced prevalence and lower overall numbers.

Prevalence

As of December 2007, the Government of Nepal reported 1,610 cases of AIDS and 10,546 HIV infections, which has grown to 13,000 infections by World AIDS Day 2008.[2] UNAIDS estimates from 2007 indicate that approximately 75,000 people in Nepal are HIV-positive, including all age groups. The Government of Nepal's National Center for AIDS & STD Control (NCASC) estimated that number to be closer to 70,000 in December 2007.[3]

The epidemic in Nepal is driven by IDUs, migrants, sex workers and their clients, and MSM. Results from the 2007 Integrated Bio-Behavioral Surveillance Study (IBBS) among IDUs in Kathmandu, Pokhara, and East and West Terai indicate that the highest prevalence rates have been found among urban IDUs, 6.8 percent to 34.7 percent of whom are HIV-positive, depending on location. However, in terms of absolute numbers, Nepal's 1.5 million to 2 million labor migrants account for the majority of Nepal’s HIV-positive population. In one subgroup, 2.8 percent of migrants returning from Mumbai, India, were infected with HIV, according to the 2006 IBBS among migrants. As of 2007, HIV prevalence among FSWs and their clients was less than 2 percent and 1 percent, respectively, and 3.3 percent among urban-based MSM. HIV and AIDS case reporting by the NCASC reports HIV infections to be more common among men than women, as well as in urban areas and the far western region of the country, where migrant labor is more common. According to Nepal's 2007 United Nations General Assembly Special Session (UNGASS) report, labor migrants make up 41 percent of the total known HIV infections in the country, followed by clients of sex workers (15.5 percent) and IDUs (10.2 percent).

Migrants have become so vulnerable to infection due to uncertainty about their immigration status. While India and Nepal have an open borders policy, whereby Nepalese citizens have the same rights as Indians to live and work in India and vice versa. However, there is low awareness of this agreement and as a result many migrants avoid any contact with the state, including health services. There are also many cases of human trafficking for the sex trade. Not only are all sex-workers at risk, but Nepalese sex workers are often isolated from peers due to language barriers. Those peer network are important for providing information about prevention.

While the most recent data demonstrate a stabilizing of the epidemic and a downward trend in seroprevalence among several of the key high-risk groups, a number of issues pose continued challenges for Nepal. Many sex workers are also IDUs, migrants, or both, increasing the spread of HIV among at-risk groups. A large portion of men who purchase sex are also married, making them potential conduits for HIV to bridge to the general population. Poverty, low levels of education, illiteracy, gender inequalities, marginalization of at-risk groups, and stigma and discrimination compound the epidemic's effects. Unsafe sex and drug injection practices, civil conflict, internal and external mobility, and limited adequate health care delivery multiply the difficulties of addressing HIV/AIDS. Moreover, existing care and support services are already overwhelmed as increasing numbers of HIV-infected individuals become sick with AIDS.

Street children are also one of the most vulnerable groups. The UNICEF report, "Increasing Vulnerability of Children in Nepal", estimates the number of children orphaned by HIV/AIDS to be more than 13,000. The national estimate of children 0 to 14 years of age infected by HIV is 2,500 (2007).

Nepal has a high tuberculosis (TB) burden, with 81 new cases per 100,000 people in 2005, according to the World Health Organization. HIV infects 3.1 percent of adult TB patients, and HIV-TB co-infections complicate treatment and care for both diseases.

National response

The NCASC coordinates Nepal's response to the HIV/AIDS epidemic. In 1992, the Government of Nepal founded the National AIDS Coordination Committee to lead the multisectoral response to HIV/AIDS and followed with the establishment of the National AIDS Council to oversee the Committee's efforts. However, both the Council and the Committee have been ineffective, in part because of civil strife.

Despite this fact, substantial progress has been made with respect to national commitment and a strengthened response to address the HIV/AIDS epidemic in the country. HIV and AIDS have been recognized as a priority in the new interim three-year development plan. The national program is implemented under one national HIV/AIDS action plan framework. A national monitoring and evaluation system has been developed, and the Government of Nepal has taken initial steps toward establishing a semi-autonomous coordination body for HIV and AIDS. There is strong civil society engagement in the response.

Given the nature of the epidemic in Nepal, most of the national initiatives have focused on leadership, partnerships and the involvement of civil society for prevention, care, and support for its most-at-risk populations. From 2003, the NCASC implemented the HIV/AIDS Operational Plan based on the National Strategy 2002–2006. Currently, the HIV/AIDS activities are shaped by the second National HIV/AIDS Strategy 2007–2011, and implementation is coordinated under the 2006–2008 National Action Plan, which has the following priorities:

    Preventing the spread of sexually transmitted infections (STIs) and HIV infection among at-risk groups;
    Ensuring universal access to quality treatment, diagnostics, care, and support services for infected, affected, and vulnerable groups;
    Ensuring a comprehensive and well-implemented legal framework on HIV/AIDS promoting human rights and establishing HIV/AIDS as a development agenda;
    Enhancing leadership and management at national and local levels for an effective response to HIV/AIDS;
    Using strategic information to guide planning and implementation for an improved effective response; and
    Achieving sustainable financing and effective utilization of funds.

The vision of the national strategy is to expand the number of partners involved in the national response and to increase the effectiveness of Nepal's response. It also emphasizes prevention as key for an effective response to the epidemic, particularly in areas with high levels of out-migration. The strategy includes care and support for people infected and affected by HIV/AIDS while recognizing the contribution of care and support to effective prevention. It also recognizes the importance of accurately tracking the epidemic to monitor the effectiveness of interventions.

Nepal's political instability has resulted in nominal government support for national HIV and AIDS programs. Therefore, most HIV/AIDS activities are funded by external development partners. Antiretroviral treatment (ART) coverage has increased from no free or publicly available treatment three years ago to 13 percent of those estimated to need ART accessing free treatment. ART drugs are provided through a grant from The Global Fund to Fight AIDS, Tuberculosis and Malaria. While there is a need to expand services further, several organizations provide community care and support services.
Nepal receives assistance from several international donor organizations, including The Global Fund and Great Britain's Department for International Development. The Global Fund approved a second-round grant in 2003 to support HIV/AIDS prevention among labor migrants and young people and to care for HIV-infected individuals. Nepal was also approved for a seventh-round grant in 2007 that will focus on labor migrants and target gaps in services for MSM and IDUs.

Non Government Organisations (NGOs) in Nepal

NGOs operating in Nepal must be registered with the Social Welfare Council. The number of registered NGOs in Nepal is significant. The various NGOs provide a range of services within the communities served including Care and Support, Health Education, Advocacy, Income Generation etc.

On 28 September 2008 a number of NGOs met with representatives from the Constituent Assembly in an interaction programme organized by Naulo Ghumti Nepal, a local NGO. At this meeting Rabindra Prasad Adhikari acknowledged that an effective response to HIV has to be a joint response between the Government and NGOs operating in Nepal. After this event, an informal caucus of four parliamentarians namely Sapana Pradhan Malla, RajKaji Tamu, Dhanraj Gurung, and Rabindra Adhikari was formed. The group was requested to act as a focal point of HIV in the parliament.

Source : http://en.wikipedia.org/wiki/HIV/AIDS_in_Nepal

more

What do we mean by Youth ?

“Youth” is best understood as a period of transition from the dependence of childhood to adulthood’s independence and awareness of our interdependence as members of a community. Youth is a more fluid category than a fixed age-group.

However, age is the easiest way to define this group, particularly in relation to education and employment. Therefore “youth” is often indicated as a person between the age where he/she may leave compulsory education, and the age at which he/she finds his/her first employment. This latter age limit has been increasing, as higher levels of unemployment and the cost of setting up an independent household puts many young people into a prolonged period of dependency.

When carrying out its Youth Strategy, UNESCO uses different definitions of youth depending on the context.

For activities at international or at regional level, such as the African Youth Forum, UNESCO uses the United Nations’ universal definition.

The UN, for statistical consistency across regions, defines ‘youth’, as those persons between the ages of 15 and 24 years, without prejudice to other definitions by Member States. All UN statistics on youth are based on this definition, as illustrated by the annual yearbooks of statistics published by the United Nations system on demography, education, employment and health.

For activities at the national level, for example when implementing a local community youth programme, “youth” may be understood in a more flexible manner. UNESCO will then adopt the definition of “youth” as used by a particular Member State. It can be based for instance on the definition given in the African Youth Charter where “youth” means “every person between the ages of 15 and 35 years”.

more

एचआईभी र एड्स: केही भ्रम, केही सत्य

एच आई भी हुनु भनेको एड्स हुनु हो।
भ्रम
एच आई भी (Human Immunodeficiency Virus/ HIV) ले शरीरको रोगसँग लड्ने प्रतिरोधात्मक कोषिकाहरु सीडि फोर (CD 4) लाई मार्ने काम गर्छ। एचआईभीको संक्रमण भएर सीडि फोर कोषहरुको संख्या २०० भन्दा कम भएमा वा रोग प्रतिरोधात्मक शक्ति कमजोर भएका व्यक्तिहरुमा मात्र देखिने खालका संक्रमणहरु देखिएमा त्यस अवस्थालाई एड्स (Acquired Immunodeficiency Syndrome/ AIDS) भनिन्छ। सहि औषधीको प्रयोग र नियमित जाँचबाट एचआईभी संक्रमण भएको व्यक्ति पनि वर्षौं एड्स नभई बाँच्न सक्छन्।



साधारण सम्पर्कबाट एचआईभी संक्रमण सर्दैन।
सत्य
साधारण सम्पर्क जस्तै अँगालो मार्ने, एउटै रुमालको प्रयोग गर्ने, जुठो खाने गर्नाले एचआईभी संक्रमण सर्दैन। साधारणतया रगत लिँदादिँदा पनि यो रोग सर्दैन किनकी त्यस्तो बेला एचआईभी लगायत हेपाटाइटिस बी जस्ता सर्नसक्ने रोगहरुको परिक्षण गरिएको हुन्छ। तर असुरक्षित यौनसम्पर्क, एउटै सई प्रयोग गरेमा, राम्ररी सफा नगरिएको सामानले टाटु गरेमा यो रोग सर्न सक्छ।


एचआईभी संक्रमण भइपछि केही समय मात्र बाँच्छ।
भ्रम
यो विरामी अनुसार फरक हुन्छ। कसैमा केही एचआईभी संक्रमण भएको केही महिनामै एड्स हुन्छ भने कतिमा दशौं वर्षसम्म पनि केही हुदैंन र शरीरमा भाइरसको मात्रा धेरै बढ्दैन। यसमा नियमित रुपमा आफ्नो चिकित्सकसँगको जाँच र औषधीहरुको सेवनले पनि सहयोग गर्छ। अमेरिकी बास्केटबल खेलाडी म्याजिक जोन्सनले आफूलाई एचआईभी संक्रमण भएको घोषणा गरेको २० वर्ष भैसकेको छ, तरपनि उनलाई आज पनि एड्स भएको छैन।


एचआईभी संक्रमण भएको लक्षणबाट नै थाहा पाउन सकिन्छ।
भ्रम
कति मानिसमा संक्रमणको बेलामा केही पनि लक्षणहरु नदेखिने गर्छ। कतिलाई भने संक्रमण भएको केही साताभित्र ज्वरो आउने, थकाई लाग्ने, घाँटी दुख्ने जस्ता सामान्य लक्षणहरु देखिने गर्छ। यी लक्षणहरु पनि केही हप्तापछि हराएर जान्छन् र वर्षौंसम्म केही पनि लक्षण नदेखिने र पछि एड्स हुने हुन्छ। एचआईभी संक्रमण भए नभएको जान्ने एउटै मात्र तरिका भनेको रगतको परिक्षण हो। त्यसैले शंका लागेको छ भने रक्त परिक्षण गरी चाँडै पत्ता लगाएर उपचार गर्नु उत्तम हुन्छ।


एचआईभी अन्य सन्क्रमण जस्तै औषधी खाएमा पूर्णरुपमा ठिक हुन्छ।
भ्रम
आजको दिनसम्म यसलाई पूर्णरुपमा निको पार्ने कुनै औषधीको विकास भएको छैन। हामीसँग भएका औषधीहरु(Anti Retroviral Therapy/ ART) ले शरीरमा एचआईभीको संख्यालाई नियन्त्रणमा राखी शरीरको रोग प्रतिरोधात्मक शक्तिलाई सामान्य राख्न र एड्सको अवस्थामा पुग्नबाट बचाउने काम गर्छन्। आफ्नो चिकित्सकसँग सल्लाह गरी रगतको जाँच गरी कुन अवस्थामा औषधी शुरु गर्न सकिन्छ, आफ्नो शरीरमा भाइरसको मात्रा कति छ (Viral Load), रोग प्रतिरोधात्मक कोषहरुको संख्या कति छ (CD4 count) भनेर थाहा पाउन सकिन्छ।


जसलाई पनि एचआईभी संक्रमण हुनसक्छ।
सत्य
के महिला, के पुरुष, के बच्चा, के वृद्ध, यो संक्रमण कसैलाई पनि हुनसक्छ। त्यस्तै समलिङी, विपरीतलिङी सबैलाई यो संक्रमण हुनसक्छ। त्यसैले आजैदेखि यो रोगबाट बच्ने तरिकाहरु जानी राखौं र प्रयोगमा पनि ल्याऔं।


दुवैलाई एचआईभी संक्रमण छ भने यौनसम्पर्क गर्दा कण्डम लगाउनु जरुरी हुदैंन।
भ्रम
दुवैलाई एचआईभी संक्रमण हुदैंमा कण्डमको प्रयोग बेकार भन्ने हुदैंन। यसले सम्पर्कको बेलामा एचआईभी का अन्य प्रकारहरु र यौनसम्पर्कबाट सर्ने अन्य खालका रोगहरु (Sexually Transmitted Diseases) बाट बचाँउछ। त्यस्तै तपाईंले एचआईभीको औषधी खाइराख्नु भएको छ र तपाई स्वस्थ महसुस गर्नुहुन्छ भने पनि तपाईंले अरुलाई यो संक्रमण सार्न सक्नुहुन्छ।


एचआइभी संक्रमित आमाको बच्चालाई एचआईभी नहुनसक्छ।
सत्य
एचआईभी संक्रमित आमाले बच्चा पाउँदा गर्भाधारणको बेलामा वा सुत्केरी हुने बेलामा बच्चालाई यो संक्रमण सर्नसक्छ। तर यो शतप्रतिशतमा हुदैंन। चिकित्सकसँगको सल्लाह, औषधीको सेवन, नियमित जाँच आदीले बच्चामा यो संक्रमण सर्ने सम्भावनालाई घटाउन सकिनछ।


रोग प्रतिरोधात्मक शक्ति कमजोर भएको अवस्थामा हुने खतरनाक संक्रमणहरु (Opportunistic Infections) बाट केही गरेपनि बच्न सकिदैंन।
भ्रम
एचआईभी पोजिटिभ भएका व्यक्तिहरुको रोग प्रतिरोधात्मक शक्ति कम हुने हुँदा क्षयरोग, क्यान्डीडीयासीस/ Candidiasis, न्युमोसिस्टीस न्युमोनिया/ Pneumocystis Pneumonia जस्ता रोगहरु हुने सम्भावना धेरै हुन्छ। तर एचआईभीका औषधीहरुको प्रयोग र ती संक्रमणहरुबाट बचाउने औषधीहरुको प्रयोगले त्यो सम्भावनालाई कम गर्न सकिन्छ।


अन्त्यमा,
नेपाल सरकारले एचआइभी सन्क्रमणका औषधीहरु नि:शुल्क वितरण गर्ने गर्छ। त्यस्तै यो सम्बन्धी रक्त

परिक्षण सेवाहरु पनि नि:शुल्क प्रदान गरी रहेको छ। तरपनि यो सबै सन्क्रमितहरुको लागि पर्याप्त छैन। साथै यसको औषधी र यसका सन्क्रमितहरुलाई सेवा मात्र उपलब्ध नगरी अन्य सामान्य जनमानसमा यो रोग सम्बन्धी जनचेतना जगाउने काम पनि गर्नुपर्छ। हामी स्वयम् पनि जागरुक भएर यसको बारेमा जानकारी दिने र लिने गरी एचआइभी र एड्सको विरुद्धको लडाईंमा सह्भागी हुनुपर्छ।

more

मेरो लागि त सिरानी छ

हेर्छु म जता ततै देख्दिन आफ्ना
हितैषी मित्रका ति साथीहरु
दुखै दुःखमा अल्झिएको
आफ्ना भन्ने कोही नपाएको
रुन्छु म घुक्क घुक्क

कोही छैनन् मेरा हितैषी मित्र
आँशु चुहिदिन्छ
लम्पसार परि सुतिदिन्छु
तकिया समाई साथीको साथ पाउँछु
अनयासै स्पर्श गरिदिन्छु
किनकी त्यस तकिया निर्जिव थियो
म रुन्थें, कराउँथे
सुति सुति त्यसलाई मुड्की वजार्थें
हिद्दैनथ्यो, कराउँदैनथ्यो
रुदैन पनि त्यो

मैल झारेका आँसुका वलिन्द्रा पिइदिन्थ्यो
मैले गरेका क्रियाकलाप सवै सहि दिन्थ्यो
त्यस कारण त त्यो निर्जिव थियो
तर पनि मेरो असल साथी हो
कुन बेला म आउँछु त्यो म भन्दैनथें
रिस लिएर आउँथें कि
विष पिएर आउँथे
त्यो त्यसले जान्दैन थियो
तर पनि चुपचाप सहि दिन्थ्यो
याद आउँछ फेरि पनि
गुन्गुनाउँछ तकिया अकंमाल गरि
निन्द्रामा आउछिन् ती सुन्दरी
तिनीलाई चुम्न समाउँछु सिरानी
सपनीमा मात्र म पाउँछु होला साथ
व्युझिँदा रहेछ छातीमा तकिया
हेर्दा राम्रो छ तिनीको वानी व्यहोरा
कुन साथीले पाउँछ होला तिनको साथ

कञ्चन  तिनको मन
मन भन्दा पनि गहिरो छ
ति सुन्दरीको तन
केही छैन मैले त ......... हुँदैन
मेरो त सिरानी छ
मैले अाँट गर्न मिल्दैन
उनीवाट प्रस्ताव आए नकार्न
मेरो मनले दिंदैन ।

more

HIV/AIDS : Treatments and Drugs

There's no cure for HIV/AIDS, but a variety of drugs can be used in combination to control the virus. Each of the classes of anti-HIV drugs blocks the virus in different ways. It's best to combine at least three drugs from two different classes to avoid creating strains of HIV that are immune to single drugs. The classes of anti-HIV drugs include:

• Non-nucleoside reverse transcriptase inhibitors (NNRTIs). NNRTIs disable a protein needed by HIV to make copies of itself. Examples include efavirenz (Sustiva), etravirine (Intelence) and nevirapine (Viramune).
• Nucleoside reverse transcriptase inhibitors (NRTIs). NRTIs are faulty versions of building blocks that HIV needs to make copies of itself. Examples include Abacavir (Ziagen), and the combination drugs emtricitabine and tenofovir (Truvada), and lamivudine and zidovudine (Combivir).
• Protease inhibitors (PIs). PIs disable protease, another protein that HIV needs to make copies of itself. Examples include atazanavir (Reyataz), darunavir (Prezista), fosamprenavir (Lexiva) and ritonavir (Norvir).
• Entry or fusion inhibitors. These drugs block HIV's entry into CD4 cells. Examples include enfuvirtide (Fuzeon) and maraviroc (Selzentry).
• Integrase inhibitors. Raltegravir (Isentress) works by disabling integrase, a protein that HIV uses to insert its genetic material into CD4 cells.

When to start treatment
Current guidelines indicate that treatment should begin if:

• You have severe symptoms
• Your CD4 count is under 500
• You're pregnant
• You have HIV-related kidney disease
• You're being treated for hepatitis B

Treatment can be difficult
HIV treatment regimens may involve taking multiple pills at specific times every day for the rest of your life. Side effects can include:

• Nausea, vomiting or diarrhea
• Abnormal heartbeats
• Shortness of breath
• Skin rash
• Weakened bones
• Bone death, particularly in the hip joints

Co-diseases and co-treatments
Some health issues that are a natural part of aging may be more difficult to manage if you have HIV. Some medications that are common for age-related cardiovascular, metabolic and bone conditions, for example, may not interact well with anti-HIV medications. Talk to your doctor about other conditions you're receiving medication for. There are also known interactions between anti-HIV drugs and:

• Contraceptives and hormones for women
• Medications for the treatment of tuberculosis
• Drugs to treat hepatitis C

Treatment response
Your response to any treatment is measured by your viral load and CD4 counts. Viral load should be tested at the start of treatment and then every three to four months during therapy. CD4 counts should be checked every three to six months.
HIV treatment should reduce your viral load to the point that it's undetectable. That doesn't mean your HIV is gone. It just means that the test isn't sensitive enough to detect it. You can still transmit HIV to others when your viral load is undetectable.

more

केही बर्ष अघि नयाँ पत्रिकामा प्रकाशित

केही बर्ष अघि नयाँ पत्रिकामा प्रकाशित

more

HIV SITUATION OF NEPAL

HIV Cases as of  15-Dec-2012				ART as of  December 2012
Male	Female	TG	Total	Male	Female	TG	Total
13,718	7,817	16	21,551	4,197	3,499	23	7,719

PMTCT  Jan 2012- Dec 2012
Pregnant Women Tested	HIV +ve Pregnant Women	Triple ARVs for mothers			HIV +ve pregnant women who were already on ART	Total HIV +ve Deliveries	ARV for babies
		During pregnancy	During Delivery	Only in Postpartum period
1,29,131	175	40	20	8	58	110	108

more

एड्स के हो ?

एड्स Acquired immune deficiency syndrome अथवा acquired immunodeficiency syndrome (AIDS) एउटा यस्तो लक्षण हो, जुन एउटा विषाणु (Virus) जस्लाई एच आइ भी भन्छनले गर्दा शरीरमा उत्पन्न हुन्छ।यो एक यौन सकर्मित रोग हो। जथाभावी यौनसम्पर्क राख्दा मानिसहरू यो रोगको सक्रमणमा पर्ने गर्दछन। तर यो रोग का भाइरसहरू सकर्मित ब्यक्ति बाट सकर्मणविहीण मानिसमा यौनसम्पर्कको माध्यमबाट मात्र नभइ निर्मलिकरण नगरिएका सिरिन्जको प्रयोगबाट , रयालबाट, शरीरका अंगहरू प्रत्यारोपन गर्दा, सक्रमित आमाले गर्भधारण गर्दा उक्त गर्भमा रहेको बच्चा समेतलाई सजिलै सर्न सक्दछ। हाम्रो शरीरमा एच‍‍'आइ'भी' पसेपछि सर्वप्रथम T-Lymphocyte cellमा आक्रमण गर्ने गर्दछ र त्यसपछि बिस्तारै उक्त भाइरस अन्य सेलहरूमा पनि प्रवेश गरि यसले शिररको रोगसँग लडने क्षमतालाई कमजोर बनाउदै लैजान्छ। यसरी शरीरको प्रतिरोधात्मक क्षमता कमजोर भएपछि मानिसको शरीरमा जुनसुकै रोगले सजिलै आक्रमण गर्न सक्दछ। यिनै बिभिन्न रोगहरूको लक्षणहरूको संगालोलाई नै एडस भनिन्छ।

    अक्वायर्ड (Acquired) भनेको एउटा यस्तो व्यक्ति जुन अर्कै एउटा बिमार भयेको ब्यक्ति सँग बिमारी प्राप्त गर्छ।
    इम्मयुन वा इम्मयुनो (Immune or Immuno)को मतलब प्रतिरक्षा प्रणाली देखि छ। प्रतिरक्षा प्रणाली शरीरको एउटा हिस्सा हो जुन संक्रामक रोग सँग लड छ।
    डिफिसियंसी (Deficiency)को मतलब कमी हुन्छ। इम्मयुनो डिफिसियंसी (immuno-deficiency)को मतलब प्रतिरक्षा प्रणालीमा कमी आउनु अर्थात हाम्रो शरीरको प्रतिरक्षा प्रणाली संक्रामक रोगको विषाणुहरूसँग लडन सक्दैन र थरी थरीका रोगहरू हुन थाल्छन।
    सिन्ड्रम (Syndrome) एउटा यस्तो बिमारी हो जसले शरीरमा अनेक थरीका समस्या पैदा गर्छ।

कति जनालाई एड्स छ
विश्वभरीका एच आइ पनि संक्रमितहरूको संख्या (१९७९ देखि १९९५ सम्म)

२००४ ई॰मा लगभग ३,०००,००० मानिसहरू एड्सले गर्दा मरी सके। यी मानिसहरूमा लगभग ५००,०००को संख्या बच्चाहरूको थियो। २००४ इ॰मा विश्वभरीको लगभग ४०,०००,००० मानिसहरूलाई एच आइ पनि थियो।

विश्वमा सबैभन्दा धेरै एड्स पिडीत मानिसहरू अफ्रिकामा बसो बास गर्छन र एड्सबाट मर्नेहरू बच्चा धेरै जसो अफ्रिकामा बस्छन।

धेरै यस्ता एच आइ पनि पीडितहरूपनि छन जस्लाई थाहै छैन कि उनीलाई एच आइ पनि छ भनेर। एच आइ पनि पिडित ब्यक्तिहरूको संख्या अज्ञात छ।

more

Basic Information about HIV and AIDS

HIV AIDS logo

While there have been great strides in the prevention of HIV transmission and care of HIV infection and AIDS since AIDS was first recognized in 1981, many people still have questions about HIV and AIDS. The information below is designed to answer some of these questions based on the best available science.

What are HIV and AIDS?

HIV is the human immunodeficiency virus. It is the virus that can lead to acquired immune deficiency syndrome, or AIDS. CDC estimates that about 56,000 people in the United States contracted HIV in 2006.

There are two types of HIV, HIV-1 and HIV-2. In the United States, unless otherwise noted, the term “HIV” primarily refers to HIV-1.
Both types of HIV damage a person’s body by destroying specific blood cells, called CD4+ T cells, which are crucial to helping the body fight diseases.
Within a few weeks of being infected with HIV, some people develop flu-like symptoms that last for a week or two, but others have no symptoms at all. People living with HIV may appear and feel healthy for several years. However, even if they feel healthy, HIV is still affecting their bodies. All people with HIV should be seen on a regular basis by a health care provider experienced with treating HIV infection. Many people with HIV, including those who feel healthy, can benefit greatly from current medications used to treat HIV infection. These medications can limit or slow down the destruction of the immune system, improve the health of people living with HIV, and may reduce their ability to transmit HIV. Untreated early HIV infection is also associated with many diseases including cardiovascular disease, kidney disease, liver disease, and cancer.  Support services are also available to many people with HIV. These services can help people cope with their diagnosis, reduce risk behavior, and find needed services.
AIDS is the late stage of HIV infection, when a person’s immune system is severely damaged and has difficulty fighting diseases and certain cancers. Before the development of certain medications, people with HIV could progress to AIDS in just a few years. Currently, people can live much longer - even decades - with HIV before they develop AIDS. This is because of “highly active” combinations of medications that were introduced in the mid 1990s.
No one should become complacent about HIV and AIDS. While current medications can dramatically improve the health of people living with HIV and slow progression from HIV infection to AIDS, existing treatments need to be taken daily for the rest of a person’s life, need to be carefully monitored, and come with costs and potential side effects. At this time, there is no cure for HIV infection. Despite major advances in diagnosing and treating HIV infection, in 2007, 35,962 cases of AIDS were diagnosed and 14,110 deaths among people living with HIV were reported in the United States.

more

एचआइभी सङ्क्रमितका असल साथी

झण्डै १० वर्षअघि एक गीतिनाटक हेर्न बनेपा पुगेका पनौतीका कमल बञ्जारा (२८) को लक्ष्य सोही गीति नाटकले परिवर्तन गरिदियो । र, अहिलेसम्म निरन्तर हिँडिरहेका छन् सोही नाटकको भावना बोकेर । ‘काम गर, फलको आश नगर’ भन्ने आहानलाई मनमा साँचेर १० वर्षदेखि निरन्तर एचआईभी संक्रमितको खोजी गर्दै हिँडिरहेका छन् उनी र उनीहरुको हकअधिकारको लागि आवाज बुलन्द पार्छन् । के थियो त्यो गीति नाटकमा ? ‘त्यसमा एचआइभी संक्रमितले भोग्नुपरेका पीडाका कुरा थिए’ एचआइभी संक्रमितका ‘असल साथी’ यी युवाले भने, ‘त्यसैले मलाई छोयो ।’
गीतिनाटक हेर्दाहेर्दै एचआइभी संक्रमितका लागि काम गर्छु भन्ने अठोट गरिसकेका थिए उनले । नाटकको अन्त्यमा एचआइभी संक्रमित दिलिप थापाले आफूले भोग्नुपरेका पीडा वताउन थालेपछि त उनले जीवनभर एचआइभी संक्रमितको अधिकारका लागि लड्छु भन्ने कसम नै खाए रे ! कार्यक्रम सकिएपछि उनले दिलिप थालालाई भेटे । ‘दाई म पनि तपाईंसँगै काम गर्छु’ थापासँग उनले सँगै काम गर्ने मनसाय व्यक्त गरे । तर, आफू एचआईभी संक्रमित भएको वताउँदै हिँड्दा निकै हण्डर र ठक्करहरु भोगेका थापाले उनलाई सहजै यो क्षेत्रमा स्वागत गर्न सकेनन् । त्यसमाथि भर्खर विद्याल

य सकेको एउटा अल्लारे ठिटाले एचआईभी संक्रमितहरुको लागि काम गर्छुभन्दा सहजै पचाउन सक्ने कुरा पनि त थिएन । ‘बाबु यो क्षेत्रमा काम गर्न धेरै गाह्रो छ, हामीजस्ता मानिसहरुसँग हिँड्दा लाञ्छानाबाहेक केही पाइँदैन’ यसै भनेका थिए थापाले उनलाई । नेपालमा पहिलोपटक आफू एचआईभी संक्रमित भएको सार्वजनिक गर्ने व्यक्तिमध्येमा एक थिए दिलिप थापा । त्यसपछि घर फर्केका बञ्जारालाई केहीदिनसम्म सोच्न बाध्य बनायो थापाको भनाईले । तै पनि अब यही क्षेत्रमै लाग्छु भनेर अठोट गरिसकेका उनलाई थापाका कुराले रोक्न सकेन । पुनः केहीदिनपछि थापालाई भेटेर सँगै काम गर्ने कुरा दोहो¥याउँदै उनले भने, ‘म तपाईंलाई साथ दिन्छु, सँगै काम गरौं ।’ त्यसपछि थापासँग हातेमालो गर्दै अगाडि बढेका बञ्जाराले अहिलेसम्म पछाडि फर्केर हेरेका छैनन् । निरन्तर एचआईभी संक्रमितकै लागि भनेर आफ्नो समय खर्चिरहेका छन् ।
र, त्यसैको परिणाम थियो–विश्व एड्स दिवस–२००९ को अवसरमा काभ्रेमा विभिन्न कार्यक्रमहरु भइरहँदा उनी झोलाभरि एचआइभी संक्रमितले खाने एआरभी औषधी बोकेर हिँडिरहेका थिए । एड्स दिवसमा सानो कार्यक्रम गरेर बजेट सक्ने कामप्रति उनको मोह थिएन । किनकि उनलाई लागेको थियो एकदिने कार्यक्रमले संक्रमितलाई केही दिँदैन । अहिलेसम्मको कामबाट उनले सिकेको पाठ पनि त्यही हो । जति नै भाषण ठोके पनि संक्रमितको पीडा निकै कमले मात्रै बुझेका छन् ।

०००
सुरुमा एचआईभी संक्रमितसँग हिँड्दा, बोल्दा र उनीहरुकै पक्षमा आवाज उठाउँदा बञ्जाराले कति समस्या भोगे त्यसको कुनै लेखाजोखा नै छैन । जुनबेला एचआईभी संक्रमित हुनु वा एड्स लाग्नु भनेको सबैभन्दा ठूलो महापाप गरेको ठहरिन्थ्यो । सोही बेला यो क्षेत्रमा लागेका थिए उनी । समाज सकारात्मक थिएन एचआईभी संक्रमितप्रति । मानिसहरु एचआइभी संक्रमितलाई घृणाबाहेक केही गर्दैनथे । यस्तो बेलामा एचआईभी संक्रमित व्यक्तिसँग सँगै हिँड्नु, सँगै खानु र उनीहरुसँगै दिन विताउनु निकै कष्टकर थियो । ‘फलामको चिउरा चपाएजस्तो भयो सुरुमा’ बञ्जारा अहिले सम्झन्छन्, ‘मैले जति कष्ट भोगें सायद अरुले त्योभ न्दा निकै कम भोगे होलान् ।’ उनी यो क्षेत्रमा लाग्नुभन्दा अगाडि सँगै बस्ने, एउटै थालमा भात खाने साथीहरुसमेत बोल्न छाडेको वताउँछन् बञ्जारा । ‘केही साथीले त बोलचालसमेत पूर्णरुपमा वन्द गरेका थिए’ उनी भन्छन्, ‘हात मिलाउनसमेत मान्दैनथे कति साथीले त ।’
एकपटक बिरामी परेर उनी स्थानीय एक अस्पतालमा उपचारका लागि पुगे । तर, एचआइभी संक्रमितसँगै हिँडेको देखेका डाक्टरले उनको उपचार गर्न अन्कनाए । ती डाक्टरले पनि बञ्जारालाई एचआईभी संक्रमित भएको ठानेका रहेछन् । पछिमात्रै उनलाई एचआईभी नभएको थाहा पाएपछि उनलाई देखेपछि ती डाक्टरले मुख खोल्न सकेनन् रे !

बाटोमा हिँड्दासमेत उनले धेरैको कटुवचन सहनुप¥यो । ‘अघिपछि बोल्ने मान्छेले मुन्टो बटारेर हिँडेपछि मलाई निकै दुःख लाग्थ्यो’ बञ्जारा भन्छन्, ‘विचरा, यति सानो उमेरमा एड्स लागेछ भन्ने पनि धेरै थिए ।’ आफूले भोग्नुपरेको दुव्र्यवहारका घटनाको गणना गरेरै नसकिने वताउँछन् उनी । अझ घरपरिवारमा भोग्नुपरेका समस्याको कुरै छाडौं । उनी अहिले पनि त्यसबेला परिवारमा भोग्नुपरेको समस्या सम्झन्छन् । ‘गाउँमा धेरैजसोले लागुपदार्थ दुव्र्यसनी र एड्स रोगी भन्ने गर्थे’ आफ्ना विगत कोट्याउँदै बञ्जाराले भने, ‘उनीहरुले घरमा समेत तेरो छोरो एचआईभी संक्रमित हो भन्दै कुरा लगाइदिन्थे ।’ १४ वर्षकै उमेरमा बिहे भएको थियो उनको । उनकी श्रीमतिलाई पनि ‘एड्स रोगीकी श्रीमति’ भन्दै खिसी गर्नेको ताँती नै थियो । यो क्षेत्रमा लागेको महिनौंसम्म दिनहुँजसो श्रीमतिसँग ठाकठुक परेको सम्झन्छन् बञ्जारा । ‘तर, अहिले सबैभन्दा ठूलो साथ नै श्रीमतिको छ’ उनी भन्छन् ।
०००
एचआईभी संक्रमितका लागि उनले पु¥याएको योगदानको कदर गर्दै केही वर्षअघि राष्ट्रिय एचआईभी एड्स महासंघले उनलाई सम्मान गरेको थियो । सम्मानपत्र पाएपछि हौसिँदै घर पुगेका बञ्जाराले श्रमितिलाई आफूले पाएको सम्मानपत्र देखाए । तर, श्रीमति खुशी भइनन् । उनको भनाई थियो, ‘तपाईंको सम्मानपत्रले मात्रै पेट भरिँदैन, यसलाई तरकारी बनाएर खान पनि मिल्दैन’ अहिलेपनि सम्झिरहेका छन् उनले यो भनाईलाई । यस्ता भनाईले धेरैपटक उनलाई यो क्षेत्र छाडौंजस्तो लागेको थियो रे । ‘बीचमा मलाई धेरै डिप्रेसनसमेत भयो’ बञ्जारा भन्छन्, ‘तर, ती संक्रमितको पीडा सम्झेर मलाई छाड्न मन लागेन ।’ एचआइभी संक्रमितले भोग्नुपरेको समस्याका अगाडि आफ्नो समस्या निकै सानो लागेपछि उनले कहिल्यै यो क्षेत्र नछाड्ने प्रण गरेका थिए । ‘जतिसुकै दुव्र्यवहार भोग्नुपरे पनि यो क्षेत्र छाड्दिन भन्ने लाग्यो’ बञ्जारा भन्छन् ।
एनजिओ र आइएनजिओमा लागेर मानिसहरुले लाखौं कमाएका छन् । करोडौंको महल ठड्याएका छन् । अझ पछिल्लो समयमा यो क्षेत्रमा लगानी गर्ने दाताहरुले धेरैलाई रातारात मालामाल बनाएका छन् । बञ्जारा पनि संक्रमितहरु संगठित भएको संस्थाका सदस्य हुन् । सक्रिय प्लस नामक उनी आवद्ध संस्थामा उनीबाहेक सबै संक्रमितमात्रै छन् । तर, अहिलेसम्म आफूले पैसा कमाएको स्वीकार्दैनन् उनी । भन्छन्, ‘मसँगै हिँड्ने साथीहरु कार चढ्ने भइसके म चाहिँ कवाडी मोटरसाइकलमा हुइँकिरहेको छु, त्यो पनि श्रीमतिको कमाइबाट ।’ पैसाकै लागि काम गरेको स्वीकार्दैनन् उनी । यो क्षेत्रमा लागेर कमाएको पैसाले त मेरो पकेट खर्च पनि चल्दैन’ बञ्जारा भन्छन्, ‘यसमा काम गर्नुभन्दा खेतीमात्रै गरेको भए थुप्रै पैसा कमाउँथे होला ।
यो क्षेत्रमा लागेर के कमाए त उनले ? ‘व्यापारमा लागेको भए पैसा कमाउँथे होला तर, यसमा लागेर साथी कमाएको छु’ उनको जवाफ थियो, ‘मेरो टाउकोमा जति कपाल छन् त्यति नै साथी पाएको छु मैले ।’ साँच्चै कति होलान् उनको टाउकोमा कपाल ?

०००
बञ्जारा कपाल पाल्छन् । झट्ट होर्दा ‘ट्यापे’ जस्तो पनि देखिन्छन् । तर, सोही गेटअपले उनलाई आफ्नो क्षेत्रमा काम गर्न सहज बनाएको छ । उनी एचआईभी संक्रमितका लागि मात्रै काम गर्दैनन् । लागुपदार्थ दुव्र्यसनीमा लागेका युवाहरुलाई दुव्र्यसनीको बाटो छाड्न पनि सिकाइरहेका छन् । ‘गाजा खानु नै एचआइभी संक्रमणलाई निम्त्याउने पहिलो बाटो हो’ उनी भन्छन्, ‘लागुपदार्थ सेवनबाट धेरै मानिस एचआईभी संक्रमित भएका छन् ।’ उनलाई कतिले संक्रमित त कतिले दुव्र्यसनीका असल साथी मान्छन् । उनको सम्पर्कमा झण्डै डेढसय दुव्र्यसनी आएका छन् । अधिकांश त्यो बाटो छाड्न चाहन्छन् र उनी तिनीहरुलाई बाटो देखाइरहेका छन् । केही व्यक्ति पुनस्र्थापना केन्द्र पुगिसकेका छन् भने केहीले पूर्णरुपमा त्यो बाटो पनि छाडिसकेको उनी वताउँछन् । केहीको भने लागुपदार्थको ‘ओभरडोज’ का कारण मृत्युसमेत भइसकेको छ ।
सुरुमा उनलाई दुव्र्यसनी भन्दै छिःछिः गर्नेहरु पछि उनीसँग सहयोग माग्दै पनि आएका छन् । ‘दुव्र्यसनीका कुरा गर्दा हाम्रो घर र टोलमा छैन भन्दै तिरस्कार गरेर पठाउनेहरु पछि मेरो मान्छेलाई पनि यसको लतबाट छुटाउनुप¥यो भन्दै आएका छन्’ बञ्जारा भन्छन् । यसले मलाई हौसला दिएको छ । दुव्र्यसनी र एचआईभी संक्रमित खोज्दै काभ्रेका सबै जिल्ला पुगे उनी । छिमेकी जिल्ला सिन्धुपाल्चोक, दोलखा र रामेछापका अधिकांश गाउँ पनि चहारिसके । धेरै पटक दुव्र्यसनीलाई साथी बनाउँदै उनीहरुलाई राम्रो बाटो हिँडाउने कोसिस गर्दा धम्की पनि सहनुपरेको छ उनले । तर, कहिल्यै डराएनन् । अहिले भने त्यस्तो समस्या नभएको उनले वताए ।
०००
काभ्रेमा हालसम्म १ सय २७ जना एचआईभी संक्रमित फेला परेका छन् । तीमध्ये २६ जनाको मृत्यु भइसकेको छ । बाँकी जति जीवित छन् अधिकांशको अवस्था दयनीय छ । ‘दलित भन्दा पनि तल्लो स्तरमा राखेर हेरिन्छ उनीहरुलाई’ बञ्जारा भन्छन्, ‘उनीहरुले पाएको दुःखको वर्णन गरेर सकिँदैन ।’ धेरै संक्रमितले घरबाट मात्रै होइन गाउँबाटै निकालिनुपरेको वताए उनले । अझ श्रीमानबाट एचआईभी सरेका महिलाको अवस्था त झनै कहालीलाग्दो भएको वताउँछन् उनी । ‘एचआईभी संक्रमणबाट श्रीमानको मृत्यु भएपछि त्यसको दोष श्रीमतिले खेप्नुपर्छ’ उनी भन्छन् ‘त्यसपछि उनीहरु सम्पतिबाट समेत बञ्चित हुन्छन् ।’
एचआइभी संक्रमितको नाम बेचेर खानेहरुप्रति उनी आक्रोश व्यक्त गर्छन् । पछिल्लो समयमा केही संस्थाले एचआइभी संक्रमितकै तहमा पुगेर काम गरेको भएपनि सयौं संस्थाहरुले लुकेर संक्रमितको नामको पैसा खाइरहेको उनको आरोप छ । भन्छन्, ‘लण्डनमा बसेर कण्डमको पोज दिँदै डलरको खेती गर्नेहरुको कमी छैन ।’ सरकार पनि संक्रमितको हकहितका लागि गम्भीर नभएको उनले वताए । संक्रमितले कानुनी उपचारको अभावमा सम्पतिबाट बञ्चित हुनुपरेको छ, तर कसैलाई वास्ता छैन’ पटक–पटक दोहो¥याए बञ्जाराले । काभ्रेका ग्रामीण क्षेत्रमका थुप्रै एचआइभी संक्रमित भएको उनको अनुमान छ । तर, उनीहरु चेतनाको अभावमा खुल्न सकेका छैनन् । ‘शहरी क्षेत्रमा भन्दा एचआइभी संक्रमितको संख्या गाउँमा धेरै छ’ उनको अनुमानित तथ्यांक छ, ‘१५ सयभन्दा बढी व्यक्ति काभ्रेमै मात्र संक्रमित भएका होलान् ।’ चेलीबेटी बेचविखन, वैदेशिक रोजगारी था लागुपदार्थ दुव्र्यसन एचआएभी सर्नुको मुख्य कारण मान्छन् उनी । भन्छन्, ‘यो क्षेत्रमा यस्ता समस्या धेरै भएकाले जो कोही पनि यसको घेरबाट बाहिर छैनन् ।’ अझै पनि थुप्रै संक्रमितको एआरभीसम्म पहुँच पुगेको छैन । जिल्लामा रक्तपरीक्षण केन्द्रहरु खुलेका छन् तर, फेला परेका संक्रमितको लागि पुनस्र्थापनाको उपयुक्त माध्यम छैन । भन्छन्, ‘एआरभीजस्तो सर्वसुलभ हुनुपर्ने औषधीमै पहुँच नपुगेपछि उनीहरुको अरु कुन सुविधाको कल्पना गर्न सकिन्छ र ?’

more